Wie denkt dat panoramafotografie iets van de laatste tijd is, heeft het mis. Panoramafoto’s bestaan al vanaf het prille begin van de fotografie en de eerste bekende panoramafoto komt uit 1843. Mensen zijn kennelijk altijd gefascineerd gebleven door de langwerpige beelden en ik begrijp wel waarom. We praten over echte panoramafoto’s als de beeldverhouding minstens 1:2 is.
De russische Horizon 202 Panoramacamera heeft een bewegende lens en kan zo een beeldhoek van 120 graden op de film maken. Ik was wel erg geinteresseerd en via Ebay kocht ik een nieuwe, binnen een week lag hij voor €220,- op de mat. Bekend is dat de Russen het niet zo nauw nemen met de kwaliteitscontrole en ik had op internet al gelezen dat sommige gebruikers pas bij het derde exemplaar een goede in handen kregen. Bij mij was het de tweede. De eerste vertoonde kuren met het zgn. swing-mechanisme, wat de lens van links naar recht
s verplaatst. Die ging retour, let dus op bij aanschaf voor een goede garantieregeling.
De camera gebruikt standaard 35mm kleinbeelfilm, wat in het begin wat lastig in te leggen is. De film moet namelijk een behoorlijke weg onder een aantal geleiders door, omdat het stuk film wat belicht wordt langer is dan normaal maar wél strak moet blijven. Dat is even wennen. Maar eenmaal geladen kan je gelijk aan de slag want een batterij is niet nodig, de camera is volledig mechanisch. Nadeel is wel dat je dus daardoor geen belichtingsmeter hebt (ik gebruik dan de regel van 16).
Vanwege de langere beeldfragmenten kan je op een rolletje van 36 opnamen maar ongeveer 18 á 20 foto’s kwijt. Eenmaal vol is terugrollen stug en soms krijg je de indruk dat je de boel aan het forceren bent. De film moet immers de moeilijke, lange weg ook weer terug de kleinbeeldcassette in voordat je die uit de camera haalt. De 28mm f2.8 lens is flink scherp, maar heeft wat verval in de hoeken. De camera komt enorm robuust over, de lens wordt in de camera gebracht als hij niet gebruikt wordt en in de kijker zit een waterpasje zodat de camera makkelijk rechtgehouden kan worden.
Geef bij het ontwikkelen op dat je de film niet geknipt wilt hebben, daarmee voorkom je doorgesneden opnames. Je kan wat vreemde blikken krijgen met dit nogal lomp uitziende stuk Russisch plastic, maar de resultaten mogen er zijn!
Richt, schiet en klaar. De mju-II is een eenvoudige compactcamera van Olympus die zo in je broekzak past. Als de beschermende kap van de lens gehaald wordt, gaat de camera aan.
Voorzien van een f/2.8 35mm lens en autofocus systeem kiest de camera ook zelf wanneer de flitser af moet gaan en laadt vanzelf ingelegde film. Mijn exemplaar kreeg ik voor 2 tientjes via Ebay. Ik heb hem getest met Sensia 100 in Scheveningen en dat leverde leuke plaatjes op.
Mijn allereerste camera; de Konica Pop. Ik kreeg hem voor mijn 8e verjaardag en trots dat ik erop was! Lekker makkelijk… richten, knoppie drukken, klaar. Afgelopen week vond ik hem na 24 jaar terug en ik vroeg me af wat de kwaliteit van de foto’s zouden zijn. En óf hij uberhaupt nog zou werken. Dus rolletje Provia 400 en een batterijtje erin en klikken maar. Resultaat: prima foto’s! 
De Canon AE-1 met 28mm f2.8 lens lag ook alweer een hele tijd in de kast, gelijk deze gedateerde camera maar eens voor het eerst aan het werk gezet. De ontspanner werkte niet meer helemaal naar behoren en gaat af wanneer hij er zelf zin in heeft…
Maar… dat levert dan natuurlijk weer ”spontane” foto’s op!
Om mijn ontwikkelde foto’s beter te kunnen presenteren heb ik mijn Epson 4490 flatbed scanner geupgrade naar een professionele negatiefscanner, de Minolta Dimage Scan Dual II. Bij de sympathieke verkoper, een professionele fotograaf, die indrukwekkende reportages over de hele wereld maakt een tijdje blijven hangen.
De Scan Dual II is een krachtige scanner die heel gedetailleerde en haarscherpe scans maakt van 35mm film en 6×6 omzet naar een bestand maar liefst 36 Megapixels (nadeel is dat je dan een foto hebt van 300+ MB).
Ik had nog een mooi strookje 35mm film bewaard voor zo’n gelegenheid!
De 6×6 TLR-topper van Rollei, de Rolleiflex 3.5F heb ik gisteren kunnen ophalen. Met de beroemde en qua prestaties ongeevenaarde Carl Zeiss 3.5 Planar lens en ingebouwde Gossen lichtmeter, is het echt een prachtige camera. Bijna 50 jaar oud en met zijn 1 kilo aan Germaans staal en glas, één brok echte Duitse Degelijkheid. Geweldig om nu eindelijk deze fantastische camera in bezit te hebben. Ik heb er gelijk een rolletje mee volgeschoten, wat een heerlijk apparaat om mee te werken, alles loopt zó soepel en vloeiend. Binnenkort zal ik hem echt goed aan het werk zetten.
De afgelopen week heb ik een Mamiya 645 met 110mm lens in handen gekregen. Een middenformaat spiegelreflex camera die 6 x 4,5 negatieven maakt. Een mooi apparaat waarbij de lenzen verwisseld kunnen worden, in tegenstelling tot de vaste lenzen van de Yashica en de Rollei. De 110mm lens is prima voor portretten en daar heb ik de camera in principe ook voor. Toch doet hij het met landschapjes niet verkeerd, ik heb even snel een test rondje gemaakt en de foto’s zijn haarscherp.
Film: Agfa Optimum 100, Camera: Mamiya 645
Al wil je analoge filmbeelden digitaal bewerken, dan moeten de negatieven gescand worden naar de pc.
Daarom zocht ik al een tijdje een goede negatiefscanner, die ook nog enigzins betaalbaar is. Want een professionele scanner kost met gemak >€3000,- Dat werd zoeken dus en uiteindelijk op de Epson Perfection 4490 PhotoScanner uitgekomen. Een krachtige flatbedscanner die met 4800dpi negatieven of dia’s van kleinbeeld en middenformaat verwerkt naar de pc. En met €190,- goed betaalbaar. Om een indruk te geven; 6×6 negatieven worden dan 13 MPixel foto’s, maar dan staat hij wel 5 minuten te stampen.
Dus vrijdagmiddag naar Kamera Express gereden, die had als enige nog één op voorraad. Aangesloten en hem gelijk aan het werk gezet. Fijn apparaat!
Pech voor de HEMA, vanaf nu alleen nog ontwikkelen van de film!
Een ABR800 ringflitser. Dat is niet een gewone ringflitser, waarmee je die macrofotootjes van bloemetjes of vlindertjes maakt. Daarvoor is hij niet geschikt, want hij zou de beestjes met 800Watt levend frituren. Deze is bedoeld voor fashionfotografie, portretten en andere special effects. Omdat de lens door de flitser gestoken wordt en het licht van overal komt, onstaat er een heel bijzonder, bijna schaduwloos licht. Sinds kort maakt de firma Alien Bee deze ringflitser, helaas alleen in de US te koop. Maar ik wilde hem toch erg graag hebben, dus heb ik hem geimporteerd. Dit model, in tegenstelling tot die in Europa, is namelijk nog betaalbaar. Zijn reis begon in Nashville, naar Louisville naar Philadelphia naar Rotterdam. En uiteindelijk op mijn stoep.
Al een paar jaar werkte ik heel fijn met mijn goedkope Canon 50mm mark II f1.8. Een hele fijne lichtsterke allround lens. Maar altijd zat daar nét even teveel tele op, mijn camera heeft immers een 1.6 vergrotingsfactor. Sinds kort is de 30mm f1.4 van Sigma uit, dat was natuurlijk de perfect lens voor me. Maar helaas op internet las ik dat deze lens op Canon bodies vaak een front-backfocus issue heeft.
Toch de gok genomen, de auto ingestapt en op naar Kamera Express.
Test hem dit weekend maar even goed uit, zegt de verkoper, want ik had hem over mijn bezorgdheid wel even verteld. Mocht hij niet goed zijn kan hij binnen 7 dagen terug als DOA. Vooruit dan maar… en daar gingen 375 knaken en een sjieke doos over de toonbank. Ik kwam aan bij de auto en ik plopte de lens gelijk op mijn camera… de eerste test: perfect. De 2e… ook… en nog 1 en nog 1, allemaal goed. YES! Wat een toplens 
Klik op een foto voor de hele serie 
Nieuwste Reacties