Een tweede prachtige dag op de eilanden Harris en Lewis. Na een flinke zoektocht op google earth vinden we “the Needles” en rijden we er naar toe. Helaas is het nog bewolkt en pak ik bij het zien van het grote spektakel maar half gemotiveerd mijn camera uit de tas. Wanneer ik dat doe breekt de hemel open en straalt de zon, wat een mazzel! Gelijk is het warm en geen mens in de wijde omtrek. Een mooie plek voor een picknick. Onderweg komen we nog 2 stenen cirkels tegen.

Dag 11 moesten we weer vroeg beginnen, om 7 uur pakken we de ferry terug naar Isle of Skye voor onze nieuwe bestemming. Alles verloopt weer gladjes, zoals inmiddels gewend van de Schotten. Het is een flink eind rijden en we komen nog een keer langs Eilan Donan, dit keer vanaf een ander standpunt gezien en onder het “genot” van de doedelzak klimmen we de berg op, op zoek naar een cache.

We rijden nog anderhalf uur door en komen aan bij onze B&B met letterlijk in hun achtertuin de beroemde Glencoe. Wat een indrukwekkende plek is dit. Ik kan niet wachten om te gaan verkennen! Tijdens zonsondergang wandel ik door de glens van de three Sisters. Prachtig…

Onze oversteek naar the Outer Hebrides, de buitenste serie eilanden gelegen aan de westkust van Schotland, ging vandaag beginnen. Of beter gezegd, vannacht. Om 4 uur werden we gewekt en half slapend trokken we onze spulletjes aan, pikte nog wat fruit van de ontbijttafel van de B&B en reden naar Uig, waar de ferry op ons lag te wachten en sloten aan op de, verassend genoeg, flink lange rij die er al stond. Na een half uurtje wachten reden we de ferry op en na anderhalf uur er weer af. We waren in  Harris!

The Isle of Harris staat bekend om zijn ongerepte natuur en de stranden daar worden vaak genoemd als de mooiste ter wereld. We waren zo nieuwsgierig dat we om 7 uur gelijk maar een rondje deden. Het was flink bewolkt en af en toe miezerde het, maar het landschap was zonder meer indrukwekkend. Het lijkt wel alsof je op de maan bent aangekomen. Gevallen rotsblokken liggen overal, in de wijde omtrek geen mens te zien.

Het weer blijft niet best en we zoeken de B&B op, de belofte is dat het vanmiddag prachtig wordt, maar we zien het somber in. We kruipen gewoon een paar uurtjes onder de wol! Als we weer wakker worden rond 12 uur eten we wat in de lokale pub, die niet groter is dan een huiskamer, maar wel bomvol zit met mensen en kiezen voor de soep van de dag.

We willen het aangelegen eiland Lewis ook zien, dus rijden de noord. En opeens breken de wolken open en straalt de zon! Helemaal opgetogen rijden we naar de indrukwekkende rotskust van Lewis en lopen we rond. We bezoeken the Callandish Standing Stones, een prachtige 8(!) tot 5000 jaar oude stenen cirkel. Het blijkt dat het hele eiland er bezaait mee is, want we komen er nog een paar tegen en ik lees later op internet dat er nog tientallen verspreid staan over het hele eiland.

Nadat we een burger gegeten hebben in Stoneway, de “hoofdstad” van het eiland, rijden we terug naar Harris en lopen rond op een van de stranden, dit keer met zon. En verdomd, kom ik weer zo’n stenen cirkel tegen, bovenaan op een duin. De zonsondergang moet prachtig worden en geen mens te bekennen hier, mijn fotografen hart begint sneller te kloppen, wat een geluk! Ik probeer een mooie compositie te bedenken en de rondlopende schapen hierbij in te zetten. Maar de eigenwijze beesten willen maar niet meewerken! Dan niet! Een half uur lang klik ik er lustig op los waarna we terugrijden met een geweldig gevoel na een prachtige dag!

Je weet dat je er niet aan ontkomt in Schotland: een dag vol regen en wind. En dat terwijl Nederland zijn eerste zonnige dag in weken beleeft. We zagen hem al uit de verte aankomen, dus we hadden een plan. Geen fotografische tripjes vandaag, maar lekker uitslapen en dan naar Talisker, het plaatsje waar de gelijknamige whisky wordt geproduceerd. Daar kan je deelnemen aan een rondleiding. Of als je het slechte weer echt niet kan verdragen, ook nog meedoen met een proeverij. We waren de wanhoop nog niet nabij, dus kozen maar voor de eerste. Aldaar aangekomen waren we kennelijk niet de enige met dit briljante, door de regen ge-inspireerde idee. We moeten anderhalf uur wachten tot we kunnen aansluiten. We kopen toch maar een kaartje en besluiten, puur uit verveling, de auto op te ruimen… Wat een bende kunnen mensen ervan maken.

Als we aan de beurt zijn met ons groepje wordt ons uitgelegd hoe de gerstekorrels in water -uit een bron in de buurt- gelegd wordt, daarna gedroogd wordt met turf en vervolgens vermalen wordt tot pulp. Daarna wordt gist toegevoegd en het fermentatieproces begint. Op mijn vraag hoelang dit duurt wilt men geen antwoord geven. Dit is kennelijk HET grote geheim van de brouwer. De rest van de tour word ik met argwaan aangekeken door de rondleider. Jeetje, ik vraag ook ‘es wat… Door het fermentatie-proces wordt het suiker in de gerst gedeeltelijk omgezet in alcoholdamp. En vervolgens door condensering omgezet wordt in de drank.

Nou ja, drank… vloeibaar goud kan je het beter noemen, dat blijkt althans, wanneer we aan het einde van de tour het pand via de shop moeten verlaten. Rondleidingen eindigen ook altijd op dezelfde manier… Maar goed, voor een flesje uit ’79 moet je 400 euro neerleggen… wiskundig wonder dat ik ben, reken ik snel uit dat het je dus zo’n 4 euro per slok kost. Als je dan bedenkt dat er wekelijks  38,000 liter drank geproduceerd wordt in deze kleine toko, moet dat toch een lekker winstgevend handeltje zijn. Zo complex is het productieproces nou ook weer niet. En dan reken ik de inkomsten van de rondleidingen nog niet eens mee!

De Quiraing is een bijna prehistorisch ogend landschap in het noorden van het eiland. Langs de berg loopt een smal uitdagend pad met prachtige vergezichten. Lef is wel noodzakelijk en verontrustend genoeg, beneden ligt notabene een kerkhof. Zodat niet al teveel berging werkzaamheden hoeven te gebeuren voor de ongelukkige avonturier die een kleine verkeerde stap neemt, lijkt. Felle wind suist in je oren, alsof de hoogte an sich je nog niet genoeg angst biedt. Na het pad voor 45  minuten te hebben gevolgd, geven we, ons leven te dierbaar vindend, maar op. Door de regen-erosie is het pad momenteel zo slecht dat het echt onbegaanbaar wordt. Complete stukken zijn weggeslagen. Voor mensen met een grotere schoenmaat dan 21 is er weinig meer dan afgrond. Bovendien is de buit binnen, de foto’s zijn gemaakt.

Na een stop in Portree halen we voor de laatste keer Fish and Chips. Lekker, maar het valt toch zwaar op de maag. Ook gezien het ontbijt (haggis, vette worstjes, porridge, gefrituurde witwis, oat-cakes, black-pudding en dan nog het liefst een combinatie van dit alles) vermoeden wij, dat de gemiddelde Schot verterings-technisch gezien toch iets anders in elkaar zit dan wij.

Maar, vriendelijk en hoffelijk zijn ze absoluut. We stoppen langs een stuk strand waar dinosaurus-afdrukken te vinden moeten zijn. We kunnen ze niet vinden, maar de lokale, zelf-uitgeroepen hobby-archeoloog wilt ons wel een handje helpen: “I’ll help ya fin’ ‘em”. We zijn niet gek blijkt, want na flink zoeken kan de expert ze ook niet vinden. Geneerd door het falen van haar man, komt mevrouw hobby-archeologe wel even helpen en vindt ze prompt in 1x. Spontaan zien we het prille begin van een echtscheiding voor ons voltrekken -wellicht verder aangewakkerd door mijn opmerking “he’s just pissed you found ‘em first”-. Een goed moment om deze 2 alleen te laten en we drukken ongezien snel onze snor.

We rijden door naar Elgol waar ons hopelijk een mooie blik op de Cullins -een bergpartij- te wachten staat. De weg blijkt eenbaans te zijn en eindeloze stromen tegenliggers komen tegemoet. Maar uiteindelijk komen we aan, helaas valt Elgol ons tegen en we gaan alweer snel rechtsomkeert. Tijd om de foto van de dino voet op authenticiteit te controleren.

Een schitterende dag, alles zat mee. Vandaag kon voor het eerst de open dak van de auto benut worden, want de zon scheen volop. Via Eilean Donan reden we over de brug naar the Isle of Skye.  Daar bleek het eiland een stuk groter te zijn dan we in eerste instantie dachten. In een uur reden we naar Portree en hebben van het mooie weer gelijk gebruikt gemaakt om naar de Old Man of Storr op 500 meter hoogte te lopen.Eenmaal boven wordt je beloont met een iconisch uitzicht over de kust Schotland. Rotspartijen waarbij de grond is bezaaid met gevallen blokken.

We lopen terug naar beneden en stappen in de auto en rijden iets verder naar de B&B waar we  de komende drie nachten zullen blijven. We eten zalm, bij een populair restaurant (Seabreezes) en besluiten daarna door te rijden naar Neist Point, een vuurtoren gelegen op het meest westelijke deel van het eiland. Daar aangekomen blijkt het uitzicht op de vuurtoren werkelijk spectaculair.

De regen is gelukkig gestopt en via Loch Ness rijden we naar het plaatsje Invergarry, onze tussenstop voor the Isle of Skye en de Hebriden. Nu  de laaghangende bewolking is weggetrokken kunnen we het enorme meer goed zien als we er langs rijden. Omdat we nog wat tijd over hebben besluiten we door te rijden naar Eilean Donan. We komen aan in de stromende regen, maar het houdt net zo plotseling weer op als het kwam. Het kasteel was de setting voor heel wat films. Begrijpelijk want het mooie kasteel met het gebergte van de Isle of Skye op de achtergrond en het stille loch eromheen is een klassiek Schots plaatje. Het is hier weer flink bewolkt maar dat lijkt juist alles meer mystiek te maken.

Ten noorden van Loch Ness ligt de stad Inverness en onze volgende slaapplaats. Vandaag regende het pijpestelen over heel de UK en hier was het niet anders. Ontzettend vriendelijke gasten ontvangen ons enthousiast en lijken, wanneer we weer naar buiten gaan, zich bijna te excuseren voor het slechte weer: “Don’t forget yer suncreme…”.

Vanwege het slechte zicht hebben we een bezoek gedaan aan historierijk Urquhart Castle, het kasteel -dat het grootste in Schotland is- ligt aan het meer. Een doedelzakspeler in traditioneel Schots outfit laat zich door het slechte weer niet uit het veld slaan en speelt eigenwijs door in de stromende regen. Na de ruïnes bezocht te hebben gaan we opdrogen in het aangelegen cafe en gezien de drukte zijn we niet de enige met dat idee.

Morgen rijden we zuidelijk richting Invergarry en meer naar the Isle of Skye waar we 4 dagen zullen blijven.

We verlaten ‘s ochtends het hotel in Edinburgh en we stoppen nog even bij de Forth Bridge. De brug die Edinburgh met de weg naar het noorden van Schotland verbindt. Zoveel metaal is in de hele constructie verwerkt, dat een kompas dat in de buurt komt van de brug niet meer zal functioneren. Onder de brug ligt een geocache die we snel oppikken en ik schiet een foto aan de oever.

Onze volgende overnachting is Aviemore, dat in een groot national park ligt. Onderweg stoppen we voor de Engelse klassieker Fish and Chips in Pitlochry, waar prompt de zon begint te schijnen en het dan toch best warm wordt.

We rijden 3 uur verder en komen aan op onze bestemming. Ook hier doen we nog wat geocaches. 1 bij een Loch, prachtig, maar waar we het al gelijk aan de stok krijgen krijgen met de irritante lokale bevolking, midgets en de rode mieren. Helaas geen internet hier dus dit bericht zal ik pas morgen kunnen plaatsen.